Einstein konferanslarına hep özel ÅŸoförü ile gidermiÅŸ. Yine bir konferansa gitmek üzere yola çıktıkları bir gün ÅŸoförü Einstein’a;
“Efendim, uzun zamandır siz konuÅŸmanızı yaparken ben de arka sıralarda oturup sizi dinliyorum ve neredeyse söyleyeceÄŸiniz her ÅŸeyi kelimesi kelimesine biliyorum” demiÅŸ. Einstein gülümseyerek ona bir teklifte bulunmuÅŸ: “Peki, ÅŸimdi gideceÄŸimiz yerde beni hiç tanımıyorlar… O halde bugün palto ve ÅŸapkalarımızı deÄŸiÅŸtirelim, benim yerime sen konuÅŸ,ben de arka sırada seni dinlerim.” Åžoför, gerçekten çok ÅŸahane ve baÅŸarılı bir konuÅŸma yapmış ve sorulan bütün soruları doÄŸru cevaplamış. Tam yerine oturacağı sırada bir kiÅŸi, o güne kadar konferansta sorulmamış ağır bir fizik sorusu sormuÅŸ. Åžoför, hiç duraksamadan soruyu soran kiÅŸiye dönüp:
Yazının tamamını okuyun »
Küçük kız, kendini bildiği günden beri annesinden büyük bir şefkat görmüş ve ondan duyduğu sözlerle, pamuk prensesten daha güzel olduğuna inanmıştı. Ona göre, nur yüzlü ve badem gözlüydü, bir tanecik yavrusuydu her zaman. Ama ilk okula başlayınca işler değişti. Arkadaşları, onun hiç de güzel olmadığını, hatta çirkin bile sayıldığını söylemekteydi. Küçük kız, ilk önceleri onlara inanmadı. Çünkü herkes birbirini kıskanıyordu. Ama bir kaç yıl içinde gerçeklerle yüzleşti. Annesinin bir pamuğa benzettiği yüzü, çiçek bozuğu bir cilde sahipti. Badem dediği gözleri ise şaşıydı. Vücudu da bir selviyi andırmıyordu. Demek ki annesi onu aldatmış ve yıllar yılı çekinmeden yalan söylemişti. Genç kızın anne sevgisi, kısa bir süre sonra nefrete dönüştü. Evlenme çağına gelmiş olmasına rağmen yüzüne bakan yoktu. Üstelik de gözleri, bütün tedavilere rağmen düzelmiyordu.
Babam öleli 12 yıl olmuştu ve ben 20 yaşına geldiğimde babasız olmaının acısını artık çok daha iyi anlıyordum.
Öğrenciler o yılın ders programlarında yeni bir ders olduğunu farkederler.
Son Yorumlar